Marinus Richel

Marinus Richel werd op 5 januari 1916 in Den Haag geboren als zesde kind in een gezin van zeven. Na het verlaten van de lagere school werkte hij als metaalbewerker. In januari 1938 vertrok hij naar Spanje om te vechten in de Spaanse Burgeroorlog, waar hij werd ingedeeld bij de 11de brigade. Op 2 april 1938 werd hij gevangen genomen en bracht hij vijf jaar door in verschillende gevangenissen en dwangarbeidskampen onder het regime van Franco. Ondanks een geplande vrijlating in december 1940, kon hij Spanje niet verlaten vanwege transportproblemen en gebrek aan steun van de Nederlandse autoriteiten. Pas in juli 1943 slaagde hij erin via Madrid naar Portugal te reizen, waar hij contact maakte met de Nederlandse consul. De vrijlating van Nederlandse Interbrigadisten verliep moeizaam door tegenwerking van de Spaanse autoriteiten en terughoudendheid binnen de Nederlandse regering, die pas na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog positiever tegenover deze ex-strijders kwam te staan. Spanje stond onder druk van Duitsland om te voorkomen dat vrijgelaten krijgsgevangenen zich bij de geallieerden zouden voegen. Na zijn aankomst in Engeland op 1 oktober 1943 trad Richel toe tot de Prinses Irene Brigade, een Nederlandse eenheid in ballingschap. Hier speelde de kwestie van zijn verloren Nederlanderschap een rol, maar in juni 1944 werd hij samen met andere ex-strijders hergenaturaliseerd door een Koninklijk Besluit. In 1944 vocht hij met de Irene Brigade mee in Frankrijk. Op 1 januari 1946 ging hij met groot verlof en in 1950 ontving hij het Oorlogsherinneringskruis met de gespen “Krijg ter land” en “Normandië”. Over zijn verdere leven is niets bekend.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)