Willem Jacob Dijkshoorn

DIJKSHOORN (Willem Jacob, roepnaam Wim), kleinzoon van onder andere een Duitse oma. In 1944 woont hij met zijn ouders en jongere zus Geertrui vermoedelijk op het Blijdorpplein 1, vlakbij de Overschiese Schansweg. In 1958 is de naam van het plein veranderd in Kleinpolderplein. Bij de razzia van vermoedelijk 10 november 1944 (al schrijft hijzelf 11 november 1944) wordt Wim opgepakt, hij is dan nog student. Het Bevel, in combinatie met een eerder briefje van een oom uit Doesburg, geeft hem het idee dat hij wellicht aan de IJssellinie zal moeten werken. Hij moet zich melden bij de als verzamelplaats dienstdoende houthandel Van Stolk op de Abraham van Stolkweg. Vanwege een verklaring van de Ortskommandant dat hij wegens maagklachten niet naar Duitsland hoeft en een Ausweis als student, denk Wim in aanmerking te komen voor vrijstelling. Maar dat blijkt niet het geval, hij moet blijven en mag niet meer terug naar huis. ’s Middags moet hij in colonne naar Delft, begeleid door knulletjes, die zelf nauwelijks zo groot zijn als de geweren die ze dragen. In Delft wordt overnacht in een gebouw van de Technische Hogeschool. Buurtgenoten vinden daar een onbewaakte achterdeur en vragen Wim mee terug te gaan naar Overschie. Wim doet dat niet, met name om zijn ouders niet tot last te zijn. Het transport gaat verder met een goederentrein. Bij de eerste stop, in Haarlem, wordt de nog achtergebleven paardenmest en stro uit de wagen gewerkt. Er volgt nog een stop vanwege "feindliche Flugzeuge", maar die laten de trein met rust. Bij Oldenzaal passeert de trein de grens en zijn de mannen in Duitsland. Via Essen en Würzburg rijdt de trein naar München. Wanneer de mannen daar nog in de stilstaande trein zitten, gaat het alarm af en moeten ze naar schuilloopgraven. Wonderwel komen de mannen, een enkeling uitgezonderd, er ongeschonden vanaf. Na een kort verblijf in ”Durchgangslager Dachau” wordt Wim 12 km ten noorden München tewerkgesteld bij de bedrijfselektriciens van Junkers Motorenwerke. Hij wordt ingekwartierd in een brandnieuw barakkenkamp, even buiten München-Allach. Wim moet ook ’s nachts werken, ook in perioden dat het meer dan 20 graden vriest. ’s Zondags gaat Wim vaak de boer op om eten bij elkaar te scharrelen. Door de toestand waarin Duitsland verkeert, stelt het toezicht weinig meer voor. Vermoedelijk bereikt Wim in mei/juni 1945 veilig Rotterdam. Na de oorlog trouwt hij, wordt hij vader en vestigt hij zich in Amerongen. Wim overlijdt op 14 augustus 2009 in de Utrechtse Heuvelrug, 85 jaar oud.

Bron: Stadsarchief Rotterdam