Dagboek.

‘Ik mag drumles nemen. Drum is de Engelse naam voor slagwerk,’ schrijft Dick Arendsen-Hein kort na zijn vijftiende verjaardag in zijn dagboek over de eerste oorlogsjaren. Het is september 1941. Dick, gek op muziek, met name het jazzy radio-orkest The Ramblers, zit nog maar pas op het Vrijzinnig Christelijk Lyceum in zijn woonplaats Den Haag: ''s Ochtends hebben jongens uit de klas niespoeder onder Nederlands uitgestrooid, met gevolg dat de hele klas + leraar moesten niezen. ’s Middags was het nog heviger onder Frans: hele vlokken niespoeder strooien en niezen maar jongens.’ Dick, zijn zusje Vera en hun op Java geboren ouders, vader maakt röntgenfoto’s in een Haags ziekenhuis, vormen een niet onbemiddeld en vooral hecht gezin. In januari 1942 schaatst het viertal op het Braassemermeer: ‘We gingen eerst in een tjokvol café een bord erwtensoep drinken (zonder worst en spek en gloeiend heet) waarna we de schaatsen aanbonden. Het was werkelijk prachtig ijs. Na de Brasem te zijn overgestoken gingen we over de Kagerplassen naar Leiden. In een café dronken we een flesje limonade. Vervolgens reden we weer terug naar huis.’ Diezelfde maand wordt hij op een nacht wakker van luchtalarm: ‘De bommen hoor ik nooit, maar luchtalarm vind ik iets akeligs. Enfin er was een bom gevallen. Ze riepen daar beneden iets van brand. Ik naar beneden en ja… Achter de bomen van het Alexanderveld zagen we een reuze vuurgloed met nu en dan heldere schijnselen ertussendoor.’ Enkele dagen later is Dick op school: ‘Daar hoorde ik dat de bom, die wij hadden gehoord op het Alexanderveld was gevallen. Om 12 uur ging ik kijken… en ja, daar zag ik de oude school, waar ik verleden jaar nog op school was, helemaal uitgebrand, alle ruiten kapot. Ik vond het wel zielig voor de directeur, die ik goed kende.’