Hongervlucht 1945

Dagboeken van Karel Maalderink, oftewel Ed Moulin, cabaretier in Den Haag, over wie verder weinig bekend is. Eind jaren dertig bezit de vermogende dertiger met vriend en partner André 'een geheel heerenhuis met 10 kamers' in de Haagse Mariastraat, waar tevens wordt verhuurd: 'Na veel moeite waren alle kamers gemeubileerd.' Ingeplakte menu's getuigen van uitgebreide etentjes: 'Na echt gezellig getafeld te hebben gingen we naar boven waar we bij de piano de avond met snoeperij, zang en muziek besloten.' Kort daarop is het oorlog: 'De menschen worden weemoedig, het voedsel al schaarscher en schaarscher.' In november 1944, de oorlog heeft inmiddels een grote impact op Karels persoonlijke leven, vindt in Den Haag een razzia plaats, waarbij 7000 Haagse jongens en mannen worden opgepakt en weggevoerd naar werkkampen in Duitsland. 'De Razia begon om 5 uur 's avonds en eindigde twee dagen later om 5 uur ’s avonds. Niemand mocht op straat. Een vrééslijke week voor ons!' De laatste dagen van 'rampjaar 1944' stemmen Karel somber: 'Den geheelen week was het bitter koud, zondagmorgen viel de eerste sneeuw. De ellende en armoede nam in de stad toe. Dagelijks zag men niet alleen arme maar ook welgestelde menschen loopen met noodwagentjes met takken hout en andere dingen. Des nachts werden de een na den andere boom geveld om maar wat te branden te hebben om het weinige eten te berijden. Ik heb veel gedacht aan mijn lieve Moeder die zoo dichtbij ernstig ziek lag en die ik niet eens bezoeken kon.' Op Nieuwjaarsdag bezoeken Karel en André mensen uit de buurt: 'Blij en dankbaar gingen we naar huis terug, onbewust van de ramp die me thuis wachtte: een brief mij door mijn zwager uit Ede gestuurd. Daarin melde hij op den 24sten December dat Moeder stervende was… Ik heb toen vreeslijk geschreid.'