Oorlogsdagboek van oma Grahame

Het dagboek van Elodie Grahame uit Sluis (Zeeuws-Vlaanderen) is eigenlijk een serie brieven uit de periode september-november 1944 aan dochter Marie Louise en haar echtgenoot Henri, allebei woonachtig in Hoensbroek (Zuid-Limburg). Door de oorlogsomstandigheden kunnen de dagboekbrieven, geschreven op briefpapier van het instituut Pensionnat Saint-Joseph, een buitenlandse vestiging van een oorspronkelijk katholiek pensionaat, pas na de oorlog aan de geadresseerden worden overhandigd. In Sluis bestiert het echtpaar Grahame onder de naam Hotel de France een hotel-restaurant. Naast hotel- en bioscoophouder is echtgenoot Oscar muziekleraar en begenadigd fotograaf ter plaatse. Aan het begin van de oorlog wordt het hotel gevorderd voor het herbergen van Duitse officiëren en hun adjudanten, waaronder een tandarts, die een vulling zal aanbrengen in het gebit van Elodie (de beste die ze ooit heeft gehad, zal de dagboekschrijfster jaren later beweren). 'Deze nacht hebben er 4 op het opperste geslapen en 7 officiëren. Op de kamers een hoofdman en een arts. Dan in de cinema 20 manschappen, en nu ben ik bang dat er straks zwaar gewonden in komen,' aldus Elodie kort voor 11 oktober 1944, als bij de bevrijdingsoperatie door de Canadezen zowel Sluis als Oostburg worden gebombardeerd. Het hotel wordt daarbij verwoest en het echtpaar woont zolang bij anderen. 'Woensdag, hoera de nacht is voorbij, wat is het een vreselijke nacht geweest,' schrijft ze daar op 1 november 1944. 'We hoorden altijd maar schieten, geweerschoten en mitrailleren, om 5 uur was het alsof de hel losgebroken was. Altijd maar zware slagen die om en rond het huis uiteenspatten, eindelijk om kwart voor 8 hoorden wij het eerste Engelse woord.' Na dagenlange beschietingen is Sluis daadwerkelijk bevrijd. De bij het hotel horende cinema is behouden gebleven en blijft enige jaren in gebruik als een soort danszaal.