Gieling, F.

‘Fijn thuis. 4 dagen verlof. Ik lig achter op ‘t vroegere kamertje van Theo. ,,Je moet direct terug naar Amsterdam.’’ ,,Geen zin.’’’ schrijft Frits Gieling uit Utrecht, dienstplichtig soldaat, op 8 april 1939 in zijn dagboek, vier maanden voor de algemene mobilisatie van het Nederlandse leger. In de maanden na de mobilisatie worden militairen door het hele land geplaatst en begint men met het voorbereiden van de verdediging voor een eventuele aanval. Stellingen worden verstevigd en soldaten getraind. ‘Ik draai me om en pit verder. Moeder bemoeit zich ermee en ik besluit dus maar er uit te komen. Gauw even naar Oki. Ze brengt me naar het station. ’t Valt niets mee om nu en van haar weg te gaan. Maar ja: Oranje!!!...Vaderland… Bloed… verdedigen… lichaam en ziel…. Mooie woorden. Werden ons gezegd toen we pas in dienst kwamen.’ Nederland verwacht geen oorlog: er is groot vertrouwen in de neutraliteit van ons land. Alhoewel: ‘In de trein aardige gezichten van de mensen. Ik voel me interessant. Men vraagt mijn oordeel over een eventuele oorlog. Ik doe of ik er vreeselijk veel verstand van heb en zeg: ,,Ja, da’s moeilijk te zeggen, maar volgens mijn idee blijven we er niet buiten.’’ Geschud van hoofden.’ Op maandagavond 10 april 1939, Tweede Paasdag, gaat Frits stappen met wat jongens van de kazerne. ‘We drinken een potje bier bij de Kroon op ’t Rembrandtplein. Alles Joden. Zijn er nog christenen? Critisch bekijk ik de vrouwen. Niemand draagt dezelfde hoed. Wat zijn vrouwen toch eigenaardige wezens.’ Die avond, terug in de kazerne, mijmert hij: ‘Ik kijk uit ’t raam en denk aan thuis. God zal weten hoe lang dit duren zal…. Of er oorlog komt? ’t Kan me persoonlijk weinig schelen.’ Gieling wordt later gelegerd in Alkmaar en is actief in het verzet.