Wellens, H.C.

‘Vannacht heb ik gewerkt, nou het was verschrikkelijk, en dat moet ik een hele week meemaken. Vanmorgen direct op ziekenrapport, en ik moest naar bed. Ik ben geen knip voor de neus meer waard, toch laten ze me hier. Nou de jongens zakten vannacht tot in hun knieën door de kolenbagger,’ schrijft de tweeëntwintigjarige Rotterdammer Henk Wellens in juli 1943, drie maanden nadat hij als Nederlands militair is teruggevoerd in krijgsgevangenschap. Met 200 (Nederlandse) lotgenoten is hij terechtgekomen in Arbeitskommando Brüx STW 451, een berucht werkkamp in Tsjecho-Slowakije: een enorm industrieel complex, dat voor de Weermacht synthetische benzine produceert uit bruinkool. ‘Alle jongens lijden aan diarrhee. De w.c.’s zijn overbevolkt, terwijl kerels van 40 het zoowat in hun broek doen, zoodat het de pijpen uitloopt.’ In oktober 1943 beschrijft de jonge ex-dienstplichtige hoe hij er voor het eerst moet huilen: ‘’s Morgens met open pols op ziekenrapport geweest. ’s Middags werden wij plotseling gehaald, waren met 3 man op de zaal, om postpakketjes te halen. Op het postkantoor lagen 27 pakketjes voor ons 19 man. Ik dacht het moet nou toch al heel gek wezen, wil er niets voor mij bij wezen, dus heb ik als de donder alle pakjes nagekeken.’ Ook deze keer weer zit er voor Henk niks bij: ‘’s Avonds op bed liggen huilen. De jongens lagen op hun bed te eten en te snoepen. Ze schijnen me thuis helemaal vergeten te zijn want ontvang zelfs geen briefkaartje.’ Kort daarop is er dan toch een teken van leven uit Rotterdam: ‘In het pakje van thuis een fotootje van Drees. Dat had ik al die jaren bewaard. Het heeft zeker 1 jaar op mijn kamertje gehangen. Ik was er verschrikkelijk blij mee.’ Kort na de bevrijding ontmoet Henk echter Jannigje, met wie hij trouwt. Later wordt hij boekhouder.