Dagboek van Henk over de oorlogsjaren '42 - '43

Dagboek van Henk Pilon, eenentwintigjarige student medicijnen, dat in juli 1942 begint met een observatie van zijn woonplaats Amsterdam: "Met vakantie in Veenendaal aangekomen. Een opluchting dezer dagen de stad uit te gaan. De Jodenvervolging had haar toppunt bereikt. Joden sprongen in de grachten. Wanneer ze er probeerden uit te komen stonden de moffen hen op de vingers te trappen. Menschen die ze probeerden te redden werden onder vuur genomen. Toestanden, te erg bijna, om te gelooven en die je woest van haat maken". Bij zijn ouders in Veenendaal studeert Henk die zomer hard voor zijn mondelinge tentamens na de vakantie. Die haalt hij allemaal, maar "bij het uitreiken van mijn bul hoorde ik dat Pathologie en Histologie zwak waren. Overigens interesseert het me weinig. Ik ben medisch candidaat". Dan beginnen de eerste colleges voor het doctoraal. Hoewel men pas in 1943 de Loyaliteitsverklaring moet tekenen, waarin men moet beloven zich te onthouden van elke tegen het Duitse Rijk gerichte handeling, heerst er onrust onder de studenten. Studiegenoten "Jan Pepping, Henk Kooistra en D. Sietsma zijn in handen van den vijand bezweken, hetzij door doodslaan of door verhongeren". Onduidelijk is waarom. Oudere broer Jan moet zich schriftelijk aanmelden bij de Grüne Polizei: "Hij werd anders beschouwd zich in Engeland te bevinden. Hij is tot nog toe met rust gelaten". Op een avond brengt Pilon een tante naar huis in Amsterdam-Zuid: "Op het Valeriusplein werkte ik nogal overvloedig met een lantaarn. Vanuit het duister kwamen twee moffen op me los, in plat Duitsch iets onverstaanbaars roepend. Ik was glad beduusd. Ik hoorde dat de lantaarn 'inbeslagnahmt' was, dat ik op het Museumplein bij de Ortskommandant moest komen om 'bestraft zu werden'". Pilon beschrijft niet wat er vervolgens gebeurt, maar besluit met: "Met dat alles is m'n lantaarn naar de bliksem".<br/><br/>