Mijn Levensloop 1 en 11

In 1944 geschreven memoires van de vermogende confectiefabrikant Alfred van Dam, dan vijf jaar getrouwd met de Duitse Margot Hirschberg. De in Groningen geboren Alfred is zes als het gezin in 1920 naar de deftige Amsterdamse PC Hooftstraat verhuist. Als zo’n tien jaar later de crisis uitbreekt, blijkt het echter gedaan met de financiële voorspoed van de joodse confectiefamilie Van Dam. Maar mede dankzij een betrekking bij de Burgerwacht komt de zakelijk ingestelde Alfred er snel weer bovenop. Met Margot betrekt hij een huis in de Amsterdamse Beethovenstraat. Als Margot en hij zich in 1942 gedwongen zien een schuilplaats te zoeken, duiken ze met hun dan tweejarige zoon Frits onder in Gelderland, "in een loods, om in te schuilen bij de regen, op de hei, honderden meters verwijderd van de zandweg, aan het oog daarvan onttrokken door een bosch. In deze hut, vol naden en reten, met een zinken dak, moesten, behalve mijn vrouw, kind en ik, nog zes mannen op stro slapen". Geld om onder te duiken is verkregen "door 'zwarte' verkoop van 5 effecten, van mijn grootmoeder in Den Haag gekregen. Alvorens wij weggingen, liet ik voor mijn vader, die bij ons inwoonde en geen eigen inkomsten had, voldoende thuis achter om voorlopig te leven". Laatste wordt echter al gauw gearresteerd: "Een hele schrik voor me; ik vrees dat we hem niet meer zullen terugzien". In Den Haag overkomt grootmoeder hetzelfde: "Een vrouw van 80 jaar!" Als Van Dam met vrouw en kind naar Friesland evacueert, komt het jonge onderduikgezin in aanraking met een zogenaamde verzetsorganisatie, waarvan al gauw duidelijk wordt dat deze onderduikers plundert en vervolgens aangeeft. Ook de familie Van Dam wordt slachtoffers van de praktijken van deze organisatie en wordt van geld en goederen beroofd. In 1963 komt Alfred bij een auto-ongeluk om het leven.