Beek, J.W. Th. jr.

‘Het was bij ons in de oorlogswinters lang niet prettig. Ook in de keuken, waar we vroeger een paar maanden stookten, was het haast niet te doen,’ aldus de in 1899 in Amsterdam geboren J.W. Th. Beek jr. in zijn oorlogsverslag. Met echtgenote Mies heeft hij een zoon en een pleegdochter. In hun twee-onder één-kapwoning, aan de Bronsteeweg in het welgestelde Heemstede, woont ook de moeder van Mies: ‘Oma C. had erg aan de koude te lijden; ze leed zichtbaar en hoorbaar.’ Men komt de oorlog goed door, maar ‘het gehele familieleven concentreerde zich van vroeg tot sper in de huiskamer. Men kan ook teveel gezelligheid hebben.’ Eerste kerstdag 1941 wordt traditiegetrouw doorgebracht bij de ouders van de dagboekschrijver aan het Amsterdamse Olympiaplein: ‘Een verkwikking zoo met elkaar te mogen aanzitten aan een tafel met helder linnengoed en vele goede spijzen. De bijeenkomst was ’s middags, wegens de verduistering en den beperkten loop van trein en tram.’ Met zoon Jan Marius bezoekt hij ze nogmaals op nieuwjaarsdag: ‘Er stond een snijdende oostenwind, doch bij v. en m. was het heerlijk warm. De bouwvereniging kon de centrale verwarming nog goed stoken.’ In 1944 wordt de familie geconfronteerd met de Hongerwinter: ‘Dagenlang bewoog zich langs den Heemsteedschen Dreef een onafgebroken stroom van fietsen, karren en karretjes. De H. Meer werd leeggekocht. Tochten naar de Noord waren in het najaar en den winter aan de orde van den dag. De menschen liepen zelfs uit Den Haag tot benoorden Alkmaar, tot in de Wieringermeer, met handkarren etc. Je had de stakkers moeten zien sjouwen. Afgetobt en verslonsd, slecht gekleed, erbarmelijk geschoeid, de ontbering op het gelaat, mannen en vrouwen, zeulden ze langs de weg. Eerst diepten ze nog wel wat op, maar op den duur werd het steeds moeilijker om aan aardappels te komen.’