Takken, C.

‘Afsluiting van de electrische stroom. Trams rijden niet meer. De bel aan de voordeur buiten werking. ’s Avonds brandt toch weer plotseling de electrische lamp,’ schrijft C. Takken in oktober 1944. Over Takken, die met echtgenote en dochtertje in Amsterdam woont, is weinig bekend. Vermoedelijk is hij een ambtenaar die (met behoud van salaris) tijdelijk niet werkt: ‘Naar de stad om turven te halen. Een ware storm woedt. Op de heen- en terugweg viermaal van de fiets gewaaid. Met de, in een koffer geborgen, turven thuisgekomen.’ Een andere keer heeft hij ‘Corry’s poppenwagen geruild tegen een bus olie. De olielamp komt in werking, maar de kous zit scheef en de lamp is lek.’ Op 24 oktober 1944 fietst Takken door Amsterdam-Zuid: ‘Op de hoek van de Apollolaan bij de brug naar de Beethovenstraat zijn twee prachtige huizen in brand gestoken wegens een aanslag gepleegd in de Jan van Eijckstraat. De aanblik stemt droef. Tevens op de Apollolaan de plaats gezien waar vroeg in den ochtend een aantal Amsterdammers werd neergeschoten. In den namiddag was de brandweer doende de muren van de vernielde huizen om te trekken.’ In januari 1945 schrijft hij: ‘Vele lieden deponeren de inhoud van vuilnisemmers op de rijwegen, daar de vuilophaaldienst in gebreke blijft.’ Het is Hongerwinter, met weken achtereen strenge vorst: ‘Bakkerswinkels leveren vrijwel geen brood meer af. ’s Middags de stad in erin geslaagd brood te koopen. In de stad is het uiterst stil. Ze gelijkt op één witte vlakte. Het vriest stevig, er valt nog voortdurend fijne sneeuw.’ De bevrijding laat dan nog enkele maanden op zich wachten: ‘’t Is in de stad drukker dan gewoonlijk; de naderende vrede is het onderwerp van gesprek,’ aldus Takken op 2 mei 1945. ‘Duitsche militairen gaan onopgemerkt stil hun gang. Niemand neemt meer notie van deze lieden.’