Frankenstraat 100 (Uittreksel uit het dagboek van Lenie van Leusden, 1941 tot 1945.)

Frankenstraat 100 in Den Haag: ‘Een doodgewone straat en een gewoon nummer. Niets bijzonders, voor een buitenstaander tenminste, maar voor de bewoonsters wel degelijk een bijzondere klank. Wat wordt er binnen deze vier muren niet afgelachen,’ schrijft Lenie van Leusden, op dit adres woonachtig met een groep vriendinnen. ‘Vanavond veel bezoek in huis. Als je in de gang staat hoor je in elke kamer een gezoem van stemmen. Een ware bijenkorf.’ De meisjes, van ergens in de twintig, studeren vermoedelijk alle rechten, niet in Den Haag, maar aan de Universiteit in Utrecht. Ze hebben elkaar leren kennen bij het U.V.S.V., dan de enige vrouwelijke studentenvereniging in Nederland. In elk geval Lenie moet van goeden huize zijn: ‘Vader logeert hier gezellig en aangezien de synode goed betaalt doen we iets extraas. We gingen met z’n allen eten in Nieuw China. We namen ieder een loempia en toen Tjap Tjoy en toen bami met kip.’ Toch speelt in dit opgewekte verslag de Duitse bezetting een toenemende rol: ‘Vannacht om 12 uur viel er een V1 naar beneden, onmiddellijk na het opstijgen,’ schrijft Lenie op 29 oktober 1944, kort voordat de Hongerwinter aanbreekt. ‘Aan alle kanten rinkelden de ramen. Puck en ik staken ons hoofd uit het raam. Veel mensen vonden dit de gelegenheid om na achten de straat op te mogen.’ Een huisgenote die vaak genoemd wordt is Annetje Kan: ‘Annetje is een beetje ziek. Ze heeft vast kou gevat toen ze op een duintje in de zon is gaan liggen. Ze keerde haar maag om over de balustrade.’ Annetje is een nicht van de Haagse cabaretier Wim Kan, die als één van ‘de Grote Drie van het Nederlandse cabaret’ van na de Tweede Wereldoorlog wordt beschouwd, samen met Toon Hermans en Wim Sonneveld. Over Lenie van Leusden is verder weinig bekend.