Herinneringen uit mijn ballingschap Beerzerveld.

‘‘t Is twee jaar geleden, dat we in het ons onbekende land aankwamen. Meer dan ooit gaan m’n gedachten uit naar ons oude dorp, hoe zullen ze het daar hebben, wat is er verdwenen, wie zijn er weg hetzij door sterfgeval hetzij door vertrek,’ schrijft Leendert Adrianus Mosterd (Maasland, 31 oktober 1883 - 28 mei 1956) in oktober 1944 in zijn dagboek. Dat 'oude dorp' is 's-Gravenzande in Westland, dan onderdeel van de vesting Hoek van Holland, één van de zwaarst verdedigde gebieden in de Atlantikwall. De bewoners van dit uitgestrekte tuinbouwgebied hebben een hoge prijs betaald. Voor vrij schootsveld en de aanleg van bunkers en tankgrachten zijn duizenden inwoners van ’s-Gravenzande en Monster geëvacueerd en honderden huizen afgebroken. Leendert en zijn echtgenote Maria van Dijk (Overschie 9 januari 1885 - 's-Gravenzande 4 maart 1966) tot in 1942 woonachtig in ’s-Gravenzande, verblijven tweeënhalf jaar in Beerzerveld, een dorp in de gemeente Ommen. Leendert oefent er zijn oude beroep uit: "We hebben geen licht in de bakkerij, moeten ons met een olielampje behelpen. Ik maak wat taartjes maar heb geen goede grondstoffen. Bezig met het roggebrood denk ik aan m’n werk van weleer: toen was het gevulde speculaas en boterbollen, maar dat alles is voorbij." <br/><br/>Een strenge winter volgt: ‘Er is de afgelopen nacht weer sneeuw bijgekomen. De wegen zijn onbegaanbaar, toch ziet men nog massa’s menschen van elders zwoegen om wat eten op te scharrelen.’ Dat voorjaar schrijft hij: ‘Den geheelen dag hooren we in de verte kanongebulder. ’t Is angstig om naar bed te gaan; we kleeden ons maar ten deele uit, hebben een onrustige nacht.’ Na de bevrijding kan het gereformeerde echtpaar niet terug naar ’s-Gravenzande: ‘We krijgen het gevoel dat men ons begint te schuwen. Als men oud wordt kan men je overal missen. Meer dan ooit voelen we ons vreemdelingen. We hebben heimwee naar ons huis, waarin we misschien wel nooit meer zullen terugkeeren.’