Oorlogsdagboek: Wat er aan de bevrijding voorafging, deel I t/m V

‘Calvé zorgt voor mayonnaise. Eén potje per week,’ schrijft Hein Schimmel (Utrecht, 1913 - Zeist, 2005) halverwege de Hongerwinter in zijn dagboek. Hein, vertegenwoordiger bij de Calvé-fabriek in Delft, woont tijdens de oorlog met echtgenote Toos Schimmel Koekebakker-Lips aan de Sanatoriumlaan in Zeist: ‘Je slaapt niet goed. Dus waren wij verplicht in het pikkedonker te wachten tot het niet al te vroeg was om naar bed te gaan (rond half tien). Maar dat is erg. De ogen van Toos deden pijn van het in ’t donker kijken. Deze avond kwamen Mama en Papa heel triomphantelijk aanstappen. Mama riep in de verte al: ,,wij komen jullie licht brengen’’. En het bleek niet overdreven te zijn. In een glas werd water gedaan, daarop slaolie, waarop een katoenen pitje, dit werd aangestoken en klaar was alles. Het pitje geeft evenveel licht als een kaars, en wij kunnen nu zien, het is zelfs mogelijk om te lezen.’ Zoals vele stedelingen gaat Hein per fiets regelmatig op hongertocht op het platteland: ‘Onderweg spelen zich de vreeselijkste tooneelen af. Voor een goed gevoed mensch is ’t al een prestatie om in deze tijd van ’t jaar dergelijke tochten te ondernemen. En deze menschen zijn meestal verzwakt en ondervoed. Er sterven er onderweg dan ook verscheidene. De fietsen en karren zijn maar zelden in goede conditie. Alles is versleten.’ Thuis in Zeist praten Hein en zijn echtgenote Toos maar zo veel mogelijk over lekker eten: ‘In onze gesprekken maken wij elkaar lekker met brood, ham, spek, eieren, boter, room-gerechten, pap met volle melk, alles volop. We verlustigen ons: op de tijd dat wij koopen kunnen wat en hoeveel wij willen.’ Het dagboek is geschreven in vijf kleine boekjes, waaronder twee boekjes van Calvé, waarin naast eigentijdse recepten kleurrijke tekeningen staan van flessen Calvésaus en potten ‘Calvé-Delft’s mayonnaise’.