Anoniem (tante Fie) (van Baaren)

De laatste week van Maart 1945 onderneemt de auteur een hongertocht naar de Wieringermeer. Ze gaat via Leiden en Sassenheim, waar ze eet bij de centrale keuken. In Purmerend overnacht ze de eerste nacht bij een kennis van haar vader, die haar, doodop van 80 kilometer fietsen, warm onthaalt. Hij noemt haar "een dochter van mijnheer van Baaren". Ze krijgt te eten en slaapt in een bed. De volgende ochtend krijgt ze brood mee als vertrekt naar Hoorn. Hier krijgt heerlijk warm te eten in de pastorie. Ze gaat verder richting Wieringen. De boeren in de Wieringermeer noemt ze "snauwerig". In Hoorn krijgt ze een slaapplaats bij een vriendelijke onderwijzer. Ze vertrekt naar Den Oever. Via omweggetjes komt ze de tot spergebied verklaarde stad in. Mensen herkennen haar en helpen haar de fiets over een versperring te tillen. Ze wordt door hen tante Fie genoemd. Ze zorgen voor eten en onderdak. Na het ontbijt gaat ze met een dorpeling de boer op. Ze koopt en krijgt eten, zoals tarwe, brood, capucijners en eieren, totaal 47 kilo. Sommige boeren verbergen onderduikers. Ze krijgt steeds heerlijk te eten. De terugtocht gaat met wind tegen langs dezelfde route tot Haarlem. Ze bezorgt bij de bisschop één van de vele brieven die ze heeft mee gekregen. Deze verwijst haar voor onderdak naar de pastorie. Ze vertelt wat ze onderweg allemaal tegenkomt. Veel mensen op hongertocht, overleden mensen en vreemde dingen die ze ziet. Vlak voor Delft krijgt ze een lekke band en moet het laatste stukje lopen. Thuisgekomen bij haar ouders maken ze er een feestavond van. Alles wordt verdeeld over 3 gezinnen. Een dag later moet ze 30 kilometer lopen naar Maassluis omdat er die dag in Delft fietsen worden gevorderd. In Maassluis ligt een pakje voor hen. Daarna loopt ze mank, heeft een stijf been en een opgezette knie. 3 Dagen is ze ziek. Nu is het wachten op het einde van de oorlog.