In handen der SD

Dagelijks worden de barakken gereinigd, want als het Rode Kruis komt inspecteren op hygiëne moet alles er goed uitzien. Maar men heeft honger en krijgt besmettelijke ziekten. Er zijn te weinig w.c.'s. Er zijn vlooien. Er is maar één deken voor ieder. Men slaapt als het koud is met de ramen dicht en de kleren aan. Bij luis wordt men met een gebruikt mes volledig kaalgeschoren. Doordat er steeds meer priesters in het kamp komen, wordt er stiekem godsdienst beoefend. Men kan biechten. Hosties zijn zo klein als asperine en de wijn wordt als vitamineolie gegeven. Hij verhuist en komt in het Block bij een bevriende pater. Deze heeft goede boeken. Hij werkt bij de stratenbouw. Hij mediteert en bidt 's morgens. Later werkt hij bij het aardappelschilcommando. Tot zijn vreugde gaat hij op transport naar Duitsland en zal op eigen verzoek als melker geplaatst worden. Hij reist per trein via Utrecht, waar hij zijn broers ziet, die hij niet mag ontmoeten. Wel spreekt hij met z'n vader. Hij krijgt te eten en de reis gaat door tot Kaldenkirchen. Op eigen gelegenheid reist hij verder naar een klooster in een buitenwijk van Krefeld (Inrath). Hij wordt door de paters opgenomen. Er zijn ook zusters aanwezig, omdat hun eigen huis kapot gebombardeerd is. Via het arbeidsbureau in Mönchen-Gladbach komt hij eerst terecht bij een boer. Maar een leidinggevende kloosterling zorgt ervoor dat hij een plaats in het ziekenhuis in het klooster krijgt. Overdag tuiniert hij ook. In het klooster luistert men naar de Engelse radio. Na mei 1944 werkt hij bij een bloemkwekerij. Het lukt hem met behulp van allerlei ingewikkelde procedures uit handen van de oorlogsindustrie te blijven. De Amerikanen rukken op en Weert is gevallen. Hij heeft een eigen schuilplaats, soms slaapt hij in een kelder onder een kerk. Geallieerde en Duitse soldaten mijden Mönchen-Gladbach, er zou tyfus heersen. Maar 1 maart 1945 komen de Amerikanen de stad in. Hij gaat terug naar Roermond.