Nederland - Westerbork - Auschwitz-Brirkenau - Nederland, het verhaal van Riek

Er is een scheiding tussen mannnen en vrouwen, maar tijdens het werk is er toch contact. De nachten zijn koud en ze koopt voor brood dikke kleren, die overdag niet gedragen mogen worden. Ze moet greppels graven. Dan wordt ze voorwerker, wat haar beter eten oplevert maar ook meer verantwoordelijkheid. In de schurftkliniek trekt ze kletsnat na het douchen de oude kleren weer aan. Dan werkt ze in de stoffige weverij, waar ze repen stof met repen rubber en papier vlecht. Voor een vergrijp van één, wordt de hele groep mishandeld. Men slaapt dicht op elkaar om warm te blijven. Er is steeds minder eten en er wordt om gevochten. Nederlanders proberen bij elkaar te blijven. Velen sterven door tyfus. Ze heeft buikloop. Tijdens haar ziekenhuisopname wordt het Weichselcommando op transport gesteld, wat haar leven redt. Ze heeft bevroren voeten. Een Hongaars meisje verzorgt haar. Bij het bericht op 18 januari 1945 dat de Duitsers verdwenen zijn, stort men zich allereerst op de levensmiddelen- en kledingmagazijnen. Sommigen gaan naar Auschwitz om voedsel te halen. De zieken, waaronder de auteur, liggen zonder eten en verzorging. Als de Russen op 27 januari komen, is het voor sommigen te laat. Ze wordt naar Auschwitz gebracht, kaalgeschoren, ontluisd en krijgt schone kleren, dekens en eten. Na onderdak in Katowitz verhuist ze naar de Hollandse afdeling. Ze vertrekken na uren wachten begin April in veewagens naar Chernowitz, waar ze worden opgevangen. Ze slaapt in een houten kooi zonder matras in een oude kazerne, mannen en vrouwen door elkaar heen. Ze gaat door naar Odessa. Er zijn wilde danspartijen. De Rode Kruispakketten komen. Ze ontmoet Engelse en Australische soldaten. Opgenomen in een santorium brengen de Nederlanders de tijd door met zonnebaden. Op 27 mei bereikt ze per schip Marseille, waar ze goed worden ontvangen. Ze gaat door naar Amsterdam en ziet haar kinderen. Over de behandeling door de Nederlanders is ze ontevreden.