Dagboek van Jan Riebroek

Regelmatig gaat hij naar de kerk, wat hem steun geeft. Hij heeft een Ausweis. Met bonnen doet hij inkopen, eet goed, drinkt een biertje, neemt ijs of gaat naar de kapper. Er moet vaak puin en sneeuw geruimd worden en hij moet om de twee weken op zondag werken. Hij krijgt lessen in scheepsbouw. Hij schrijft vaak naar huis. Overal zitten luizen. Bomalarm is er nu dagelijks. 20 Februari 1945 krijgt hij zijn eerste loon. Hij eet nu iedere dag in de stad en koopt snoep. Hij drukt zich vaak van zijn werk, dat nu op een werf in Wedel is. In maart 1945 worden de oorlogsberichten steeds gunstiger voor de geallieerden en zijn er steeds heviger bombardementen. 23 Maart 1945 krijgt hij de eerste brief van zijn echtgenote met een foto van zijn dochtertje. Hij werkt nu in Harburg, een stadsdeel van Hamburg. Met Pasen krijgt hij een ei. De door de Duitsers ingestelde 'Werkschutz' moet de mensen aan het werk te houden, want steeds meer deserteren. In april 1945 werkt hij bij het spoor in Langenfelde, waar hij met de S-Bahn naartoe gaat. Hij krijgt salaris. Het bombarderen van Hamburg gaat onverminderd door. In de stad is de centrale keuken. Hij gaat vaak naar de dokter om niet te hoeven werken. Hij heeft geen honger, ze eten veel en goed in het Lager en in de stad. Eind april 1945 evacueren ze gepakt en gezakt naar een nieuw Lager in Hamburg-Altona. Het is schoon met toiletten. Ze eten goed. Er wordt geschoten. Allerlei geruchten doen de ronde, over de executie van Mussolini en de strijd in Berlijn. 4 Mei 1945 zien ze de eerste Engelsen. Hij vertelt over de dagen na de bevrijding met de Engelsen en de goede verzorging door hen. Eind mei 1945 gaat hij in een transport met Engelse trucks terug naar Nederland en in een lange tocht langs veel verwoeste stadjes arriveert hij in Enschede op Nederlandse bodem. Ze worden ondergebracht in een textielfabriek. Hij wast zich en krijgt goed te eten. In juni 1945 is hij weer bij zijn vrouw in Rotterdam.