Dorgelo, prof, dr. H.B.

In de na-oorlogse fragmenten komen wel (zij het nergens uitvoerige) overwegingen van persoonlijke aard voor. Dorgelo betoont zich daar een religieus man, die toegeeft niet onfeilbaar te zijn, maar niettemin er van overtuigd is uit de beste motieven te hebben gehandeld: het belang van de Hogeschool en van de studenten heeft bij hem steeds vooropgestaan. Als gevolg van zijn rectoraat is hij, naar eigen zeggen, in een geestelijke en lichamelijke depressie geraakt. De beschuldigingen die na de bevrijding tegen hem worden ingebracht wijst hij dan ook van de hand.