Roest, C.G.

‘Er sterven gemiddeld 100 personen per dag in Amsterdam,’ schrijft de twintigjarige Cees Roest eind februari 1945. ‘Een hoop worden per bakfiets en in zeildoek begraven, nadat ze soms 3 weken boven aarde hebben gestaan.’ Cees, middelste van drie broers, woont met één broer thuis bij zijn ouders in de Fraunhoferstraat in Amsterdam-Oost. Hij studeert (vermoedelijk economie) en werkt op een kantoor: ‘Dat dooie saaie massawerk: haakjes zetten, cijfertjes optellen enz.’ Tijdens de Hongerwinter komt van werken en studeren echter weinig: ‘Alle dagen zijn hetzelfde; ze vormen een asgrauwe sleur. ‘s Morgens lang in bed liggen, soms wel tot 12 uur. Je leest een beetje, en als je niet leest, dan lig je over veel lekker eten te fantaseren.’ Enkele weken later is er zowaar iets lekkers: ‘Net wat sneetjes Zweeds brood met margarine gegeten; goddelijk, in één woord. Zuiver wittebrood, in geen jaren gegeten, behalve dan in Oss, toen Bep trouwde, in Augustus vorig jaar. Daar heb ik toen gegeten, niet mooi meer, gewoonweg.’ In maart 1945 verliest vader bij een hongertocht nog bijna zijn zojuist verworven voedselvoorraad: ‘Papa had 30 kg aardappels bij zich. Bij Diemen was controle van de landwacht, die alles afpikte. Papa heeft de piepers in een hoogspanningshuisje gezet en ’s avonds weer opgehaald. Op de Middenweg was er een fietsenrazzia. Iedereen waarschuwde iedereen.’ Op een avond belt er een onbekende heer aan: ‘Werkelijk keurig gekleed en een net voorkomen, maar grauw van de honger. Hij vroeg heel beleefd om iets eetbaars. Eerst wees ik hem af, maar daarna heb ik hem een snee brood gegeven. Toch vreemd, dat ik wel voedsel gaf aan een zeer net persoon en niet aan een arme sloeber.’ Cees wil na de oorlog accountant worden: ‘Een vrij leventje en aardig wat geld verdienen.’ Hij zal daad bij woord voegen.