Opstel.

‘Uit de lichte zaal trad ik in de duisternis. Niets zag ik, het was volslagen donker. Geen ster stond aan de hemel, ik zag geen fietslichtje voorbijgaan,’ schrijft de tiener Mini (Hermina) Meijerink (Lonneker, 1927 - Dronten, 1998) in een opstel getiteld ‘In een verduisterde stad’. ‘Ik kon zó niet naar huis. Stil bleef ik tegen een muur geleund staan en overdacht nog eens de gehele avond. Een dichter, die zijn werk had voorgelezen. Hij, die zich ook zo vaak eenzaam had gevoeld, ik kon hem juist nú zo goed begrijpen, nu ik hier alleen stond, verlaten van alle mensen.’ Mini woont in de Hengelosestraat in Enschede. Haar opstellenboekje, vol poëtisch getinte mijmeringen, dateert uit 1944-1945, haar laatste schooljaar aan het gymnasium in die stad. ‘De zaal was vol geweest, maar alle mensen waren reeds naar huis gegaan, toen ik nog wat napraatte. Op de tast zocht ik naar de uitgang: een hek met spijlen, lantaarnpaal, trottoir, ik stond op straat. Ik probeerde de ruiten van de winkels te onderscheiden: tevergeefs. Plotseling zag ik die heerlijk verlichte straten en étalages van vóór de oorlog voor me. Hoe gezellig was het in de stad op Sinterklaasavond, wanneer alle winkels hun rijkdommen en heerlijkheden ten toon spreidden!’ Na de oorlog gaat ze medicijnen studeren in Groningen, waar ze haar toekomstige echtgenoot Herman Bekius (1925-1999) ontmoet. Beiden studeren af als huisarts. Het echtpaar vestigt zich in 1953/1954 op het werkeiland Lelystad en verhuist later naar Dronten. In 1945, kort voor de bevrijding, schrijft de ambitieuze Mini: ‘Ik verwacht zoveel van het werk, mijn leven, dat als het ware verborgen ligt onder een grote sluier. Het werk: mensen helpen verplegen en genezen, pijn te mogen verzachten, jezelf geheel te geven, op te gaan in hun leed en vreugde, welk een geluk moet dat zijn.’