Dagboek Oorlogsjaren '40-'45: "In dienst van de Koopvaardij tijdens de Tweede Wereldoorlog''

‘Ruw weer, hoge zeeën vliegen tegen het dekhuis op, water over het gehele ijzeren dek. We zijn gebonden aan de hut en… alleen,’ schrijft zeevarende Frederik van Leeuwen (1895-1985) in 1941 in zijn dagboek. In de jaren dertig werkt Frederik als scheepselektricien bij de Stoomvaart Maatschappij "Oceaan" aan de Prins Hendrikkade in Amsterdam. Nu vaart hij, in diezelfde hoedanigheid, via een hoofdkantoor in Liverpool op verschillende koopvaardijschepen over de wereldzeeën. Wanneer hij in Engeland aan de wal werkt, heeft hij een goed kosthuis, maar op zee blijkt de heimwee naar echtgenote Mien en hun ongeveer twintigjarige dochter Hetty in Amsterdam soms ondraaglijk: ‘Wat zal jij piekeren over mij, waar ik zit, je zult niet denken dat ik in de Stille Zuidzee zit, 900 mijlen ten Noordoosten van New Zeeland. Ik heb jou en Hetty’s foto op mijn spiegel gehangen en als ik jullie foto’s bekijk kan ik wel grienen.’ <br/><br/>Luchtaanvallen kosten hem begin 1941 bijna het leven: ‘Een grote bommenwerper kwam over, deed een aanval op onze schepen en liet opeens een serie bommen vallen, welke net misten. Later zag ik 4 bommen komen, recht op ons af en dacht daar gaan we, weer mis en ongeveer 10 meter van ons achterschip. Het schip sprong zowat uit het water, doch gelukkig weer niets bijzonders, daarna werden we bestookt met machinegeweren, ook gelukkig niets, maar de consternatie was niet te beschrijven.’ Twee jaar later schrijft hij zijn echtgenote, die hij sinds 1940 niet heeft gezien: ‘Zeg vrouwtje, de ‘Peter Maersk’, dat schip waar ik eerst op geweest ben, is geheel aan stukken geslagen met alles wat er op en in was. Vreselijk hé, en ik kon die lui allen zo goed.’ Pas op 5 augustus 1945 weet Van Leeuwen zich eindelijk herenigd met Mien, zijn ‘vrouwtje’, in de haven van Rotterdam.