Bericht van onze Belevenissen onder het Nazi-Regime.

Verslag van Dr. Carl Haas (1906-1990), een Joodse tandarts in Den Haag. Na september 1940 mogen Joden met een niet-Nederlandse nationaliteit niet langer in die stad wonen. ‘Natuurlijk was de uittocht der emigranten uit den Haag een grote strop voor de praktijk,’ schrijft de uit Duitsland afkomstige Haas. ‘Aangezien vele emigranten mij vroegen om een verdere behandeling door mij, buiten het voor hun verboden kustgebied, heb ik eerst in de praktijkkamer van een Utrechtse collega op Zaterdag spreekuur gehouden, daarna begon ik met een transportabele installatie en instrumentarium in het huis van mijn ouders, Lassuslaan 33, Bilthoven, praktijk uit te oefenen.’ Zelf verblijft de tandarts, samen met echtgenote Lotte Haas-Hanf (1912-1977), zolang in een zomerhuisje te Nunspeet, waar het al gauw te fris wordt. Uit angst om gedeporteerd te worden duikt het (zeer hechte) stel onder bij vrienden in Wassenaar: ‘Om ons niet te vervelen, stond ons een bibliotheek, radio en onze eigen electr. grammofooncombinatie ter beschikking. Zij zijn bijzonder muzikale mensen (Lotti Vijzelaar-Sleurs is concertzangeres en zanglerares). Wij hebben vele muziekavonden in goede herinnering. Behalve een grote vleugel in de prachtige muziekkamer stond ook een piano in onze kamer, waarvan wij beiden ook gebruik gemaakt hebben.’ Toch belanden Carl en Lotte in Kamp Westerbork, in een strafbarak: ‘Wij ontvingen een blauw-rood mutsje, een dunne overall in nooit passende maten met rode schouders en klompen. Wij niet aan klompen gewende mannen en vrouwen konden ons erin haast niet verplaatsen, kregen er open etterende wonden van en toch moesten wij ermee zelfs exerceren en hardlopen.’ Op 8 juni 1945 keert het echtpaar met de trein in Nederland terug, na te zijn bevrijd uit Bergen-Belsen: ‘Het eerste Hollandsche landschap kon ik alleen maar in een verwrongen beeld zien, omdat tranen in mijn ogen van geluk en weemoed het zien beletten,’ aldus Carl Haas.