Bouma, P.J.

Op 18 september 1944 wordt Eindhoven bevrijd. Geallieerde bevrijders worden begroet met gejuich en gezang. Men danst op straat. Maar de dag daarna verandert dit alles in het tegenovergestelde. Natuurkundige P.J. Bouma (1908-1947), met echtgenote Tine en hun twee dochters woonachtig in Eindhoven, is aan zijn bed gekluisterd door zijn ziekte MS. Toch behoudt hij een nuchtere, positieve kijk: ‘Vanmiddag nog plaatselijke ontploffingen bij Philips, waar de Duitschers ketelhuizen, machinekamers en andere centrale punten proberen te verwoesten,’ schrijft hij op 17 september in zijn dagboek. ‘De schade valt achteraf nog mee.’ De volgende ochtend: ‘Om zeven uur waren we alweer wakker, onze eerste gedachte was: vandaag gaat het gebeuren!! En het ging gebeuren!’ Bouma ziet die dag een steeds groeiende menigte ‘in stormen van enthousiasme’ uitbreken, ‘telkens als er wat gebeurde’, zoals het opbrengen van NSB’ers: ‘Een der individuen trachtte medelijden op te wekken, door zijn vrouw en drie kleine huilende kinderen mee te nemen. Het publiek reageerde juist: het medelijden bepaalde zich uitsluitend tot de kinderen, de man werd nog erger verfoeid, omdat hij dit zijn kinderen aandeed.’<br/><br/>Als de feestvreugde een hoogtepunt bereikt, komt die middag het bericht dat er terugtrekkende Duitse SS-divisies uit het Zuiden in aantocht zijn. Tot die voorbij zijn, is het verstandig vlaggen enz. binnen te halen. ‘Na een kwartier had het plein en de straten zijn vroegere kale uiterlijk, ieder werd zich bewust, dat de bevrijding nog niet heelemaal definitief voor elkaar was, al hing aan de officieele gebouwen ook de Amerikaansche oorlogsvlag!’ De volgende dag treffen vliegtuigen van de Luftwaffe voorbereidingen tot een voorgenomen luchtaanval door het afwerpen van lichtkogels, door sommigen aangezien voor feestvuurwerk. ‘In onze buurt zijn maar twee bommetjes gevallen, zonder slachtoffers te eischen. Maar in de stad zijn groote verwoestingen aangericht en ongeveer 200 slachtoffers gevallen