Dag- aanteekeningen loopende van 10 Mei 1940 tot 10 Mei 1945.

‘Mijn geheele levensdoel is weg; Spaar- en geldwezen kapot; Wij worden straatarm,’ aldus Mr. Guillaúme Henri Marie Delprat (Rotterdam, 1867 - Utrecht, 1951) in mei 1940. Zijn dagboek, ‘in den aanvang een ongebruikt ‘‘kasboek’’’, draagt de bankier op aan zijn kleinzoons: ‘Toen het -met het oog op huiszoekingen- gevaarlijk werd, gedachten aan het papier toe te vertrouwen, schreef ik opzettelijk in steeds onleesbaarder handschrift, uiteindelijk zóó, dat ik eigen schrift niet meer lezen kon!’, licht hij toe in 1945, nadat hij de aantekeningen met zijn Underwood-typemachine heeft overgeschreven. De vermogende heer Delprat, van 1915 tot 1933 directeur-secretaris van de Nederlandsche Bank, en met echtgenote Fanny woonachtig aan de Mozartkade in het deftige Amsterdam-Zuid, staat op zijn oude dag nog volop in het leven: ‘Telegramverkeer met R’dam, Den Haag, Leiden, Haarlem. Afgesproken dat ik de Ned. Bank, hoor ik ‘‘wat’’, op de hoogte zal stellen,’ schrijft hij op 16 mei 1940. Diezelfde dag nog maakt Delprat een autotochtje met enkele dierbaren: ‘1.20 uur Aad en Goeg, kinderen en Juffr. rijden voor!! Jaap de Hoop Scheffer heeft met de Opel (met chauffeur) de bagage medegebracht! Ingelukkig ben ik, dat ik ze allen veilig bij me heb.’ Met toenemende verbijstering noteert hij echter de dagelijkse nieuwsberichten: ‘Het gansche Eff. Bezit van RPSB, RVB, Postgiro in duitsche handen! Ongeveer F2000.000.000.-. Ik wil mij niet indenken in de afschuwelijke gevolgen. Arme directie: hoe zwaar zal hare taak zijn.’ Op 26 februari 1941, de tweede dag van de Februaristaking, schrijft Delprat: ‘400 ‘‘volle’’ Jooden van 25-34 jaar werden naar een concentratiekamp vervoerd omdat zij de duitschers hadden mishandeld (!). Na eerst uit hun huizen te zijn gehaald moesten zij met de handen in de hoogte op de knieën voor hun huizen liggen. Toen werden zij hardhandig opgepakt. Na 10 Mei 1940 zijn deze dagen de aller afschuwwekkendste.’