War is over, killing goes on. This man is symptomatic of many grown-ups who were hurt by carelessness with explosives.

War is over, killing goes on. This man is symptomatic of many grown-ups who were hurt by carelessness with explosives. His son had brought home some sticks of black stuff, telling his mother that they were great for firing the stove. When one day the stove was not burning fast enough to get the potatoes boiling the mother thought of the little black sticks, lifted the pan and threw a handfull in the flames. The explosion killed the mother and a small daughter, blew the house to smithereens. In trying to help the father burned both his hands. The custom of lighting fires in stoves with the aid of all kinds of gun powder is very common in Limburg and Brabant. Practically all farmers fo it, many hammering open cannon shells to get at the powder. There are shells that do not explode at this treatment, but then some do. 1914 - 2011. Na verschillende baantjes als doka- en filmlaborant begon de amateurfotograaf Charles Breijer zijn relatief korte carrière als beroepsfotograaf in 1937 bij De Arbeiderspers. Hij fotografeerde met name voor het weekblad Wij en dagblad Het Volk. Zo raakte hij bevriend met Cas Oorthuys, die hem inspireerde en aanmoedigde. Tijdens de Duitse bezetting werd continuering van de fotografische beroepspraktijk slechts mogelijk door een lidmaatschap van het Verbond van Nederlandsche Journalisten, dat eind 1941 opging in de Kultuurkamer. Breijer meldde zich aan en gebruikte zijn lidmaatschap als dekmantel voor ondergrondse activiteiten. Via Frits Kahlenberg raakte hij in de loop van 1944 betrokken bij de later zo genoemde groep De ondergedoken camera en maakte talloze illegale opnamen. Over deze ervaringen schreef hij in 1946 het artikel 'Illegale fotodocumentatie' voor het tijdschrift Foto. Breijer kreeg vooral bekendheid door zijn foto's van het gewapend verzet. Na de bevrijding werkte hij voor Anefo. In 1947 vertrok hij als cameraman naar Indonesie. Na de onafhankelijkheid in 1949 leidde hij jonge Indonesiers op in het filmvak.In 1953 keerde hij terug naar Nederland.